JYP: I challenge you to a Pok-pop Battle!
YG: Oh it’s on like Donkey Kong!
JYP [busts out a Pok-pop ball]: I choose you, BulBisaur!
YG: Se7enomoth, use singing!
Se7enomoth: La La La!!!
JYP: BulBisaur, counter attack with Rainism!
YG: Se7enomoth, return! Go, JigglyTOP!
JYP: Retreat, BulBiSaur. I choose you, WigglyTaec!
YG: WTF, man. WigglyTaec looks and sounds exactly like JigglyTOP.
JYP: False. WigglyTaec has abs and bigger teeth.
YG [sighs]: Fine.

Keke~ LOL! This is so cute~

Source: allkpop

This one is my new discovery. I know, I am so poorly informed. Well, the moment I heard the intro, I was already hypnotized by the music. I like this song, real good. BTW. The rap part is Yubin and Sunmi. This song is from their first album, The Wonder Years. *Thanks to rai for the correction.

Tteugeowoon crazy sound jogeumsshik dagawa
Let’s party~ Out of control~!!
Naegero chodaehan shiganeul anabwa
Nae Skinny Jean cheoreom Hold me tight

***
(Move~)
My shaking heart to you
Nae momeul heundeuleo
Idaero neo~ jom deo michyeobwa
(come on~!!)
U know i bameul jisae-ul
Ppajyeodeun igose nal neukkyeobwa
Break me down lose control

Sonkkeute ullideon rideumeul hyanghaeseo
Let’s get loud~ sorichyeo bwa
(Let’s get loud~ sorichyeo bwa)
Modeun geol beorin chae maeumkket jeulgyeobwa
Neo eui momi shigeogagi jeone

Tteugeopge taoreun neo eui gaseume chaeweogul night
Jashin itge like a boy meotdaero nallyeo beoryeo

***
(Move~)
My shaking heart to you
Nae momeul heundeuleo
Idaero neo~ jom deo michyeobwa
(come on~!!)
U know i bameul jisae-ul
Ppajyeodeun igose nal neukkyeobwa
Break me down lose control

RAP:
It’s so hot, let me see what you got
Oneulmankeumeun nawa hamkke michyeobwa
Stand up ireona meonghake seoitjima
Momi kkeullyeoganeun dero mamkkeot umjigyeobwa
Dugeun georineun gaseumcheoreom
Make it bounce yeah like that
Just break it down
Meomchuji malgo no time out
Jeongshin eobshi party shijakhae right now

Oh~keojyeoganeun ne yeolgi soge
Meomchul suga eobtan na eui mellodi
(It’s cool~!!)
Tto hwaryeohaejin nae mudae wiro
Dagaoneun neo eui nunbichi jen noganaeryeo

***
(Move~) It’s crazy night for you
Ne mameul yeoleojun
Nae shigane jom deo chwihaebwa (Come on)
Deo gipsogi ppajyeodeun nunbushin igose
Nal wechyeobwa Break me down~!!
Special Girl~!!

Our Social Studies teacher gave us a very special project for third grading. She told us to vote for Efren Peñaflorida as a CNN Hero.

Efren is a good model for the Filipino youth. He taught reading and writing to children living in slums. Many children cannot go to school, so he brought the school to them with the use of karitons or pushcarts. Through education, he hopes that there will be less teenagers who will join gangs.

Let’s be proud of our country. Please vote for Efren Peñaflorida. Click the link below.

CNN Heroes- Efren Peñaflorida

You could also power vote to make multiple voting easier.

Power Vote- Efren Peñaflorida, CNN Heroes

Big problem! ARGH! I can’t hear any sound on YouTube! Grrr! I am going to miss watching the vids with sound.. I tried solutions but nothing happened.

I started reading The Purpose Driven Life by Rick Warren yesterday. Well, actually, I started reading it on Monday afternoon but I was so sleepy. I was very tired at that time so I didn’t continue reading it not until yesterday.

The lesson I’ve learned on that day is “It’s not about me. It’s about God. Everything starts with Him and I was born for His purpose.” That means I have to live for Him (no suicide attempts, hon). To find our purpose in life, you must not search for it within yourself. You must ask God.

Interesting.. Found this on @SookieBonTemps Tumblr. Which book do you think is the best?

Para sa lahat ng nanghihingi ng buod ng mga kwetong pinag-aaralan niyo sa Filipino (Si Kesa at Si Morito, Aanhin Ninyo Yan, Kay Estella Zeehandelaar), pasensya na po dahil di ko pa kayo mapagbibigyan sa ngayon. Busy pa ako. Malapit na kasi birthday ko. Haha! Meganon! Bumabanggit. Hinde, kasi malapit na yung periodical exam namin kaya busy ako. Pasensya na talaga. I will entertain requests if I’m not too busy or if I can push through my schedule. Thanks sa inyong pag-unawa.

Salin ni Ruth Elynia S. Mabanglo Mula sa Mga Liham ng Isang Prinsesang Javanese

Note: Ang sumulat ng liham ay si Kartini o si Raden Ajeng Kartini. Para ito sa isang kaibigang Dutch.

Japara, Mayo 25, 1899
Ibig na ibig kong makilala ng isang “babaeng moderno” iyong babaeng malaya, nakapagmamalaki’t makaakit ng aking loob! Iyong masaya, may tiwala sa sarili, masigla’t maagap na hinaharap ang buhay, puno ng tuwa at sigasig, pinagsisikapan hindi lamang ang sariling kapakanan at kundi maging ang kabutihan ng buong sangkatauhan.

Buong kasabikan kong sinasalubong ang pagdating ng bagong panahon; totoong sa puso’t isip ko’y hindi ako nabibilang sa daigdig ng mga Indonesian, kundi sa piling ng aking mga puting kapatid na babae na tumatanaw sa malayong kanluran.

Kung pahihintulutan lamang ng mga batas ng aking bayan, wala akong ibig gawin kundi ang ipagkaloob ang sarili sa mga nagtratrabaho;t nagsisikap na bagong kababaihan ng Europe; subalit nakatali ako sa mga lumang tradisyong hindi maaaring suwayin. Balang araw maaaring lumuwag ang tali at kami’y pawalan, ngunit lubhang malayo pa ang panahong iyon. Alam ko, maaaring dumating iyon, ngunit baka pagkatapos pa ng tatlo o apat na hebenerasyon. Alam mo ba kung paano mahalin ang bago at batang panahong ito ng buong puso’t kaluluwa kahit nakatali sa lahat ng batas, kaugalian at kumbensyon ng sariling bayan. Tuwirang sumasalungat sa kaunlarang hinahangad ko para sa aking mga kababayan ang lahat ng mga institusyon naming. Wala akong iniisip gabi’t araw kindi ang makagawa ng paraang malabanan ang mga lumang tradisyon naming. Alam kong para sa aking sarili’y magagawa king iwasan o putulin ang mga ito, kaya lamang ay may mga buklod na matibay pa sa alinmang lumanag tradisyon na pumipigil sa akin; at ito ang pagmamahal na inuukol ko sa mga pinagkakautangan ko ng buhay, mga taong nararapat kong pasalamatan sa lahat ng bagay. May karapatan ba akong was akin ang puso ng mga taong walang naibigay sa akin kundi pagmamahal at kabutihan, mga taong nag-alaga sa akin ng buong pagsuyo?

Ngunit hindi lamang tinig nito ang umaabot sa akin; ang malayo, marikit at bagong-silang na Europe ay nagtutulak sa aking maghangad ng pagbabago sa kasalukuyang kalagayan. Kahit noong musmos pa ako’y may pang-akit na sa aking pandinig ang salitang “emansipasyon”; may isang naiibang kabuluhan ito, isang kahulugang hindi maaabot ng aking pang-unawa. Gumigising ito para sa hangarin ang pagsasarili at kalayaan- isang paghahangad na makatayong mag-isa. Ang puso ko’y sinusugatan ng mga kondisyong nakapaligid sa akin at sa iba, buong lungkot na pinag-aalab ang mithiin kong magising ang aking bayan.

Patuloy na lumapit ang mga tinig na galing sa malayong lupain, umaabot sa akin, at sa kasiyahan ng ilang nagmamahal sa akin at sa kalungkutan ng iba, dala ntio ang binhing sumupling sa aking puso, nag-ugat, sukmibol hanggang sa lumakas at sumigla.

Ngayo’y kailangang sabihin ko ang ilang bagay ukol sa sarili upang magkakilala tayo.

Panganay ako sa tatlong babaing anak ng Regent ng Japara. Ako’y may anim na kapatid na lalki at babae. Ang lolo kong si Pangeran Ario Tjondronegoro ng Demak ay isang kilalang lider ng kilusang progresibo noong kapanahunan niya. Siya rin ang kaunaunahang regent ng gitnang Java na nagbukas ng pinto para sa mga panauhin mula sa ibayong dagat-ang sibilisasyong Kanluran. Lahat ng mga anak niya’y may edukasyong European, at halos lahat ng iyon (na ang ilan ay patay na ngayon) ay umiibig o umibig sa kanlurang minana sa kanilang ama; at nagdulot naman ito sa mga anak nila ng uri ng pagpapalaking nagisnan nila mismo. Karamihan sa mga pinsan ko’t nakatatandang kapatid na lalaki ay nag-aral sa Hoogere-Burger School, sng pinakamataas na institusyon ng karunungang matatagpuan dito sa Java. Ang bunso sa tatlong nakatatandang kapatid kong lalaki’y tatlong taon na ngayong nag-aaral sa Netherlands at naglilingkod din naman doon bilang sundalo ang dalawa pa. Samantala, kaming mga babae’y bahagya nang magkaroon ng pagkakataong makapag-aral dahil na rin sa kahigpitan n gaming lumang tradisyon at kumbensyon. Labag sa aming kaugaliang pag-aralin ang mga babae, lalo’t kailangang lumabas ng bahay araw-araw para pumasok sa eskwela. Ipinagbabawal n gaming kaugalian na lumabas man lamang ng bahay ang babae. Hindi kami pinapayagang pumunta saan man, liban lamang kung sa paaralan, at ang tanginglugar na pagtuturong maipagmamalaki ng syudad naming na bukas sa mga babae ay ang libreng grammar school ng mga European.

Nang tumuntong ako ng ikalabindalawang taonng gulang, ako ay itinali sa bahay-kinailangang “ikahon” ako. Ikinulong ako at pinagbawalang makipag-uganayan sa mundong nasa labas ng bahay, ang mundong hindi ko na makikita marahil liban kung kasama ko na ang mapapangasawang estranghero, isang di-kilalang lalaking pinili ng mga magulang ko, ang lalaking ipinagkasundo sa akin nang di ko namamalayan. Noong banding huli, nalaman kong tinangka ng mga kaibigan kong European na mabago ang pasyang ito ng mga magulang ko para sa akin, isang musmos pa na nagmamahal sa buhay, subalit wala silang nagawa. Hindi nahikayat ang mga magulang ko; nakulong ako nang tuluyan. Apat na mahahabang taon ang tinagal ko sa pagitan ng makapal na pader, at hindi ko nasilayan minsan man ang mundong nasa labas.

Hindi ko alam kung paano ko pinalipas ang mga oras. Ang tanging kaligayahang naiwan sa aki’y pagbabasa ng mga librong Dutch at ang pakikipagsulatan sa mga kaibigang Dutch na hindi naman ipinagbawal. Ito-ito lamang ang nagiisang liwanag na nagpakulay sa hungkag at kainip-inip na panahong iyon, na kung inalis pa sa akin ay lalo nang nagging kaawa-awa ang kalagayan ko. Lalo sigurong nawalan ng kabuluhan ang buhay ko’t kaluluwa. Subalit dumating ang kaibigan ko’t tagapagligtas-ang Diwa ng panahon; umalingawngaw sa lahat ng dako ang mga yabag niya. Nayanig sa paglapit niya ang palalo’t matatag na balangkas ng mga lumang tradisyon. Nabuksan ang mga pintong mahigpit na nakasara, kusa ang iba, ang iba nama’y pilit at bahagya lamang ngunit bumukas pa rin at pinapasok ang mga di-inanyayahang panauhin.

Sa wakes, nakita kong muli ang mundo sa labas nang ako’y maglabing-anim na taon. Salamat sa Diyos! Malalabasan ko ang aking kulungan nang Malaya at hindi nakatali sa isang kung sinong bridegroom. At mabilis pang sumunod ang mga pangyayari nagpabalik sa aming mga babae ng mga nawala naming kalayaan.

Nang sumunod na taon, sa oras ng pagtatalaga sa poder ng bata pang Prinsesa (bilang Reyna Wilhemina ng Netherland), “opisyal” na inihandog sa amin ng mga magulang naming an gaming kalayaan. Sa kauna-unahang pagkakataon sa aming buhay, pinyagan kaming umalis sa bayan naming at pumunta sa siyudad na pinadarausan ng pagdiriwang para sa okasyong iyon. Anong dakila tagumpay iyon! Ang maipakita ng mga kabataang babaeng tulang naming ang sarili sa labas, na imposibleng mangyari noon. Nasindak ang “mundo” nagging usap-usapan ang “krimeng” iyon na dito’y wala pang nakagagawa. Nagsaya an gaming mga kaibigang European, at para naman sa amin, walang reynang yayaman pa sa amin. Subalit hindi pa ako nasisiyahan. LAgi, ibig kong makarating sa malayo, mas malayo. Wala akong hangaring makapamista, o malibang. Hindi iyon ang dahilan ng paghahangad kong magkaroon ng kalayaan. Ibig kong malaya upang makatayo ng mag-isa, mag-aral, hindi para mapailalim sa sinuman, at higit sa lahat, hindi para pag-asawahin nang sapilitan.

Ngunit dapat tayong mag-asawa, dapat, dapat. Ang hindi pag-aasawa ang pinakamalaking kasalanang magagawa ng isang babaeng Muslim. Ito ang pinakamalaking maipagkakaloob ng isang katutubong babae sa kanyang pamilya.

At ang pag-aasawa para sa amin-mababaw pa ngang ekspresyon ang sabihing miserable. At paano nga ba hindi magkakaganoon, kung tila ginawa lamang para sa lalaki ang mga batas, kung pabor para sa lalaki at hindi para sa babae ang batas at kumbensyon; kung ang lahat ng kaluwaga’y para sa kanya lang?

Magkahalo lagi ang takot at pananabik ng mga bata kapag hinihintay nila ang kanilang ama. Ang takot ay alaalang isang suntokna nagpapamaga at nagpapatulo ng dugo sa labi. Ang pananabik ay sa pagkain na paminsan-minsay iniuuwi ng kanilang ama- malaking supot ng pansit na iginisa sa itlog at gulay. Ang pansit ay para lang talaga sa kanilang ama ngunit dahil marami ito, may pinaghahatian na lang din pati ng kanyang mga anak.

Anim lahat ang mga bata. Ang 2 pinakamatanda ay lalaki (12 anyos) at babae ( 11 anyos). May kambal na pawang mga lalaki (9 anyos), maliit na babae (8 anyos) at isang paslit pa (2 anyos).

Natatandaan niula ang isa o dalawang okasyon na sinorpresa sila ng kanilang ama dahjil nagdala ito ng pansit na pinagsaluhan nilang lahat. Ngunit hindi na naulit pa ang pangyayaring iyon dahil kapag umuuwi ng lasing ang kanilang ama, pasigaw-sigaw, at padabug-dabog, ay siguradong walang pagkain at sila ay magsisiksikan dahil sa takot. Madalas na masapok ang kanilang ina at ang mga mata at pisngi nito ay mamamaga kung kaya naman nhindi ito nakakalabada sa malaking bahay.

May mga pagkakataon naman na ilalayo ng mga bata si Mui Mui dahil bukod sa ito ay sakitin, ito rinay palahalinghing na madalas kainisan ng kanilang ama. Mahaba at matinis iyon at tumatagal ng ilang oras, habang siya ay nakaupop sa bangko sa isang sulok ng bahay o namamaluktot ng paghiga sa banig kasama ang ibang mga bata, na di makatulog.

Noong gabing umuwi ang ama na masamang-masama ang timpla dahil nasisante sa trabahoat si Mui Mui ay nasa gitna ang mahabang halinghing at di mapatahan ng kanyang mga kapatid. Nang walang anu-ano ay tumama ang kamao ng ama sa nakangusong mukha ng bata na tumalsik sa kabila ng kwarti kung saan ito nanatiling walamng kagal;aw-galaw.

Pagkaraan ng 2 araw ay namatay si Mui Mui at tanging ang ina lang nito ang umiyak habang ang bangkay ay inihahandang ilibing sa sementeryo ng nayon at ang ama ay nagmumukmok na nakaupo sa buong araw. Ang balitang tungkol sa malungkot niyang kinahinatnan ay nakarating sa kanyang amo at dahilsa kagandahang loob ay pinabalik siya sa trabaho at nagbigay ng tulong na salapi.

Ngayo’y naging napakalawak ng kanyang awa sa sarili bilang isang malupit nqa inulilang ama at madalamhati siyang nagtatawag, “kaawa-awang Mui Mui, kaawa-awa kong anak.”

Tinuyo ng nagdadalamhating ama ang kanyang mga luha at saka tumayo. Naisip niya na magiging mabuti siyang ama. Matibay ang pasya na lumabas siya ng bahay. Pinagmasdan siya ng mga bata at nagtataka sila kung saan siya pupunta. Nang nakita nilang papunta ito sa bayan ay nalungkot sila dahil akala nila na iinom na naman ito ng alak.

Pagkatapos ng isang oras, ay bumalik ang kanilang ama dala ang isang malaking supot na may maliit na supot sa loob. Nagatlo ang mga bata kung ano ba talaga ang laman ng supot. Di nagtagal ay lumabas ito, nakabihis at lumabas ng bahay. Sinundan nila ito at nakita nila na pumunta ito sa libingan sa tabing-gulod. Lumakjad ito at dinukot ang mga laman ng supot na dahan-dahangf inilapag sa puntod, habangpahikbing nagsalita, “pinakamamahal kong anak, walang maiaalay sa iyo ang iyong ama kudi ang mga ito. sana’y tanggapin mo. Nagpatuloy itong nakipag-usap sa anak. Madilim na ang ang langit ng umalis ito. Sa isang iglap, ang kanina pang inip na inip na mga bata ay dumagsa sa yaman. Pinagsaluhan nila ang dala ng kanilang ama na tulad ng isang piging na alam nilang di nila mararanasang muli.”

Nakakainis talaga ang araw na ‘to. Nakakaasar! Ang malas ko talaga ngayon. Bakit ganun? Di ko matanggap na nangyari ang lahat ng ‘to. Shit! Di ako makaget over! Nakakasar ang mga tao.

Naiinis ako dahil natalo ako sa quiz bee. Kaasar talaga. Kainis!

Naiinis ako kay            . Ewan ko pero naiinis ako sa kanya. Naiinis ako sa           sa kanya ni                  . B      akit ako? Kaasar kayo ha! Hmp! Mag              kayo! Naiinis ako sa ‘yo kasi lagi na lang                          . Bakit ikaw ba                                ?

Naiinis talaga ko sa ‘yo. Kaya nga hindi                                                                  .

Naiinis din ako kay                      . Ang                            mo! Di mo nga ako                       kanina,                                      mo pa ko. Kainis ka! Peste!

Wala talaga. Walang kwenta. Talo na nga sa quiz bee, epal pa ang mga pipol sa mundo. Isa pa, hindi man lang ako nakajoin sa second live chat ng Wonder Girls. Kainis!!